Het is een ongelooflijke tijd.
Het is ook een tijd waarin we ons herinneren waar we vandaan komen. Waar mens en natuur elkaar opnieuw ontmoeten.
Waar oude wijsheid samensmelt met nieuwe dromen.
Een tijd van mogelijkheden en verwondering.
Van duizelingwekkende uitvindingen en ontdekkingen die de wereld blijvend veranderen.
Onze geest opent zich.
We staan stil, echt stil, en kijken opnieuw.
Niet langer zeker van wat werkelijk is en wat niet.
Het is een tijd waarin synchroniciteit en toeval niet langer met een simpele schouderophaal kunnen worden afgedaan.
De klok staat op 15:15.
We bevinden ons in het verleden van de toekomst.
Het is nu of nooit.
Het is de tijd van verbinding.
Het is een tijd van ontwaken.
De wereld opent zich voor wie durft te luisteren.
Toeval krijgt betekenis.
Alles lijkt precies op het juiste moment samen te vallen.
Een tijd waarin we onze breeklijnen herkennen.
Niet als iets om te verbergen maar als sporen van leven.
Zoals steen wordt gevormd door tijd.
Zoals wortels hun weg vinden langs
wat al bestaat.
Scheuren worden niet uitgewist.
Ze worden met aandacht verbonden.
Met tijd. Met zorg. Met goud.
Alles wat we meebrengen uit onze levens, gevormd door ervaring, door vallen en opstaan, ligt naast elkaar.
Door te delen ontstaat een nieuw geheel.
Niet perfect. Wel echt.
Dit is een moment van kiezen.
Voor elkaar. En jij bent erbij.
Sluit je ogen en open je hart.
Sta stil. Kijk opnieuw.
Aanschouw de verwondering.
Grijp haar.
De dag die we delen
